![](https://atlantbib.org/sites/default/files/logo_0.png)
Tillbaka till sökning
Ståle Vetaas Nielsen - Special Center Vonsild
Översatt till íslensku av Helga Dögg SverrisdóttirJeg er en ung fyr på næsten 18 år. Jeg hedder Ståle og bor i Danmark. Min mor er norsk og min far er dansk. Jeg har Cerebral Parese (CP).
Ég er ungur maður næstum 18 ára. Ég heiti Ståle og bý í Danmörku. Mamma er norsk og pabbi danskur. Ég er með hreyfihömlun (CP).
Cerebral Parese kaldes også spastisk lammelse. Det er en hjerneskade, der gør, at hjernen ikke kan styre musklerne normalt. Cerebral Parese opstår enten i fostertilstanden, under fødslen eller lige efter fødslen.
Hreyfihömlun kallast líka spastísk lömun. Það er heilaskaði sem veldur að heilinn getur ekki stjórnað vöðunum eðlilega. Hreyfihömlun gerist á fósturstiginu, í fæðingu eða stuttu eftir fæðinguna.
De fleste tilfælde af CP skyldes en medfødt hjerneskade. Kun 10% skader sker under eller kort tid efter fødslen. Der fødes cirka 150 børn årligt med CP i Danmark.
Flest tilfelli hreyfihömlunar eru vegna meðfæddra heilaskaða. Aðeins 10% skaða verða í fæðingu eða stuttu eftir fæðinguna. Það fæðast um 150 börn í Danmörku með hreyfihömlun.
Min mor fik svangerskabsforgiftning og jeg var ved at dø inde i min mors mave. Jeg blev født med kejsersnit 5 uger for tidligt. Jeg var meget lille, fordi jeg havde sultet og ikke fået nok ilt.
Mamma fékk meðgöngueitrun og ég dó næstum í maga hennar. Ég fæddist með keisaraskurði 5 vikum fyrir tímann. Ég var mjög lítill, af því ég hafði soltið og ekki fengið nóg súrefni.
Efter fødslen var jeg ved at dø én gang til. Jeg fik kramper og lå i koma pga. vand i hovedet. Min hjerne var skadet af alt det den havde været udsat for. Alle mente, at jeg ville blive så handicappet, at jeg ikke ville kunne lære noget; ikke gå, ikke tale, ikke spise selv eller klare toiletbesøg.
Eftir fæðinguna dó ég næstum aftur. Ég fékk krampa og lá í dái vegna vatns í höfðinu. Heilinn skaddaðist af öllu því sem ég varð fyrir. Allir héldu að ég yrði svo fatlaður að ég gæti ekki lært neitt, gæti ekki gengið, ekki talað, ekki borðað sjálfur eða bjargað mér á klósettið.
Jeg var ca. 1 år, da jeg fik diagnosen Cerebral Parese. Oveni det udviklede jeg også epilepsi, hvor man får krampeanfald, som jeg heldigvis er sluppet af med igen.
Ég var um ársgamall þegar ég fékk greininguna hreyfilömun. Þar að auki fékk ég flogaveiki, þar sem maður fær krampakast, en við það hef ég sloppið.
Jeg er blevet opereret mange gange, hvor man har forlænget mine sener, så jeg kan sidde normalt, stå op og gå med støtte. Jeg har fået hjælp gennem fysioterapi og fået flere og bedre hjælpemidler fx rollator, el-kørestol, der kan køre langt og hurtigt!
Ég hef farið í margar skurðaðgerðir til að lengja sinarnar þannig að ég geti setið eðlilega, staðið upp og gengið með stuðningi. Ég hef fengið hjálp í gegnum sjúkraþjálfun og hjálpartæki, t.d. göngugrind, rafmagns-hjólastól sem getur keyrt langt og hratt.
Selvom jeg er handicappet og det har været svært at lære, så kan jeg i dag gå ved hjælp af en rollator. Jeg kan tale, gå på toilet og spise selv - ja, i det hele taget klare meget selv eller bare med lidt hjælp!
Þó ég sé fatlaður og á erfitt með að læra þá get ég með hjálp göngugrindar gengið. Ég get talað, farið á klósettið og borðað sjálfur- já ég get að mestu bjargað mér sjálfur með smá aðstoð!
Min skolegang har været på specialskole. Først på Special Center Brændkjær og siden overbygning på Special Center Vonsild i Kolding. Jeg har mødt de fleste af mine venner og min kæreste her.
Ég hef verið í sérskóla. Fyrst í Special Center Brændkjær og síðan í framhaldsdeild í Special Center Vonsild í Kolding. Ég hef hitt flesta sem ég þekki þar og kærasta mín er það líka.
Mine forældre blev skilt, da jeg var lille. Det har ikke altid været helt let. Min fars hus var ikke handicapvenligt og det var vanskeligt at komme rundt. Så vi var nødt til at flytte til en mere egnet bolig. Min mor bor nu i Norge. Det er lidt bøvlet at rejse frem og tilbage.
Foreldrar mínir skildu þegar ég var lítill. Það hefur ekki alltaf verið auðvelt. Hús pabba hentar ekki fötluðum og það hefur verið erfitt að fara um. Þannig að við vorum neydd til að flytja í hentugra húsnæði. Mamma býr í Noregi. Það er stundum erfitt að ferðast fram og til baka.
Snart fylder jeg 18 år og på vej til at blive voksen. Jeg skal starte på STU (Særligt Tilrettelagt Uddannelse) og glæder mig. Jeg synes, jeg har et godt ungdomsliv med venner, kæreste og fester. Jeg har mod på livet og selvom man nogen gange har lyst til at give op overfor det svære, så er det vigtigt at prøve.
Brátt verð ég 18 ára og að verða fullorðinn. Ég byrja í námi sem er sérhannað fyrir fatlaða og ég hlakka til. Mér finnst ég hafa átt góða æsku með vinum og kærustu. Þó maður vilji stundum gefast upp á því sem er erfitt er samt mikilvægt að prófa.
Jeg er nået hertil i dag pga. dygtige læger og sygeplejersker. Det er jeg taknemmelig for. Jeg får ikke det samme liv som andre unge, men jeg har et fedt liv.
Ég hef náð þessu í dag m.a. vegna duglegra lækna og hjúkrunarfræðinga. Ég er þakklátur. Ég fæ ekki líf eins og annað ungt fólk, en ég lifi góðu lífi.
Jeg drømmer også om en fremtid med min kæreste, hvor vi kan klare så meget som muligt selv. Hvad er dine udfordringer i livet? Hvad drømmer du om?
Mig dreymir líka um framtíð með kærustu þar sem við getum gert sem mest sjálf. Hverjar eru þínar áskoranir í lífinu? Um hvað dreymir þig?